به کسانی که دوستشان دارم – متن نامه رامین حسین پناهی در آستانه اعدام

152
به کسانی که دوستشان دارم - متن نامه رامین حسین پناهی در آستانه اعدام
به کسانی که دوستشان دارم - متن نامه رامین حسین پناهی در آستانه اعدام

متن نامه رامین حسین پناهی زندانی سیاسی در آستانه اعدام :

«به کسانی که دوستشان دارم

نمی‌دانم از کجا شروع کنم، از کشته شدن اشرف یا از حکم اعدام برادر بزرگمان انور حسین‌پناهی، شکسته شدن هر روزه ی قامت پدر و اشکهای بی پایان مادرم. از خواهران داغدیده و سایه ترس و نگرانی که هر روز و هر ساعت در تک تک لحظاتی که تنها یا دور هم بودیم، بگویم. دست سرنوشت و تقدیر، من را در مکان و شرایطی قرار داده که روزی برادر بزرگم انور حسین پناهی، آن را تجربه کرد.

شاید ادامه ی حرفهایم از اینجا کمی راحتتر است برای اینکه با افشین، برادری که از من بزرگتر است و با هم در یک زندان هستیم، این نامه را می‌نویسم.

افشین به هشت سال و نیم زندان محکوم شده است و در انتظار پایان حکم و بازگشت به خانه است و من هم به اعدام محکوم و ممنوع الملاقات شده ام و نمی‌دانم که بعدها چه می‌شود. بیش از هر چیز و هر کس به قلب داغدیده و حسرت‌های مادرم فکر می‌کنم از اینکه چگونه این روزها را تحمل کرده است یا تحمل می‌کند.

زمانی به این فکر می‌کردم که این همه رنج و این همه ترس از کجا می‌آید و دلیل واقعی ظلمی که به خانواده ی من روا می‌رود چیست.

امروز و همه ی روزها و لحظات تلخی که از همان نوجوانی تجربه کرده ام بیش از پیش جواب روشن این سوالات را می‌دهند. همیشه دوست داشته‌ایم با کسانی که می‌شناسیم، با همسایه ها، با افراد جامعه و مردمی که با آنها در مکانی که زندگی کرده ایم صمیمی باشیم و احساس نزدیکی کنیم و در خوشی و ناخوشی در کنار هم باشیم.

امروز فکر می‌کنم این درسها را بیش از هر کسی از مادر و پدرم یاد گرفته ام. چرا باید کارگران اینگونه زندگی کنند؟ چرا باید کودکان، کار کنند و رنج بکشند؟

چرا باید زنان و مادرانمان این همه رنج و مرارت تبعیض را تحمل کنند؟ چرا مکانی که در آن زندگی می‌کنیم و در آنجا بزرگ شدهایم آتش بگیرد و آلوده شود؟ و چرا نباید همهی ما آزاد باشیم و در کنار هم آزادی را تجربه کنیم؟

کم نیستند کسانی که این سوالها را با صدای بلند کرده و به جرم های گوناگون محکوم شده اند: محاربه، ضد انقلاب، وابسته به گروههای تروریستی، شبکه های جاسوسی استکبار و عضویت در گروههای معاند.

من هم یکی از همان کسانی هستم که در جستجوی جواب این سوالها بوده ام و تلاش کرده ام که برای تک تک سوالاتی که داشته‌ام پاسخی درخور بیابم از طریق دفاع از فعالیت مدنی و سیاسی، زیست محیطی، حقوق بشری، دفاع از حقوق کودکان، زنان و کارگران و تمامی کسانی که همدل و همدرد بوده ایم.

امروز بیش از هر روز دیگر از این صمیمیت و دوست‌داشتن و عشق به مردم لذت می‌برم و از اینکه در کنارشان هستم احساس غرور می‌کنم. اینکه لحظات سخت هشت سال و نیم حبس افشین را می‌بینم بغض گلویم را می‌گیرد اما با وجود اینکه انتظار حکم اعدام، لحظات دردآوریست.

اما ارزش و غرور ایستادن در کنار مردمی که آنها را دوست دارم، طبیعتی که در آن زندگی کرده ام و کارگرانی که با آنها کار کرده ام، از رنج این لحظات می‌کاهد و به من، افشین و خانواده ام غرور می‌بخشد. برایتان می‌نویسم.

رامین حسین پناهی – زندان مرکزی سنندج

سه شنبه،١٤فروردین ماه ١٣٩٧

تلگرام ما

http://t.me/Iran_news_ajancy