بیش از سه دهه عملیات تروریستی ایران در لبنان به روشنی دخالت‌های ایران در امور کشورهای عربی را مشخص می‌کند. ایران از دهه هشتاد میلادی از اوضاع نابسامان و جنگ داخلی لبنان بهره برده و از طریق دست‌نشاندگانش زنجیره‌ای از اقدامات تروریستی را در این کشور انجام داد.

تهران با به کارگیری گروه شبه‌نظامی حزب‌الله نوعی از دشمنی دائمی میان کشورهای عربی و غیرعربی و لبنان ایجاد کرد. در دهه هشتاد میلادی سپاه پاسداران، حزب‌الله و حزب الدعوه بازوهای خارجی ایرانی برای فشار بر منافع غرب در سرزمین‌های عربی را تشکیل می‌دادند.

معروف‌ترین عملیات ایران در لبنان در سال ۱۹۸۳ انجام شد و در بمب‌گذاری مقر تفنگداران آمریکایی در بیروت ۲۴۱ نظامی آمریکایی، ۵۸ نظامی آمریکایی و ۶ فرد غیرنظامی کشته شدند. این عملیات را یکی از افراد سپاه پاسداران به نام اسماعیل عسکری انجام داد.

شبه‌نظامیان حزب‌الله و حزب‌الدعوه همچنین به مجموعه‌ای اماکن دیپلماتیک در لبنان، به ویژه اماکن دیپلماتیک آمریکا و فرانسه حمله کرده و چندین عملیات گروگانگیری انجام دادند.

در سال ۱۹۸۲ مهم‌ترین اتفاقی افتاد که سلامت و امنیت لبنان را به خطر انداخت و شبه‌نظامیان مرتبط با ایران ۹۶ شهروند خارجی را ربودند و کشورهای غربی یک دهه کشورهای غربی برای آزادی این افراد با ایران مذاکره کردند.

پس از توافق داخلی لبنان که به جنگ داخلی در این کشور پایان داد، شبه‌نظامیان حزب‌الله به بهانه مبارزه با اسرائیل تسلیحات خود را زمین ننهاده و آنها را نزد خود نگاه داشتند. در سال ۲۰۰۰ اسرائیل از لبنان خارج شد ولی سلاح حزب‌الله کماکان نزد آنها مانده و روز به روز افزایش یافت و به سوی گروه‌های داخل لبنان نشانه رفت. این موضوع خود را در ماه می ۲۰۰۸ به وضوح نشان داد و حزب‌الله به دلیل اختلاف با دیگر گروه‌های لبنانی، بیروت، پایتخت این کشور را اشغال کرد.