روز جهانی زن فرصتی است تا وضعیت برابری خواهی و برابری‌خواهان در هر کشور زیر ذره‌بین قرار بگیرد. این ذره‌بین اما امسال تصویر خوبی از ایران نشان نمی‌دهد.

هشت مارس، روز جهانی زن امسال در ایران هم‌زمان شده با نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری. تنها دو ماه به برگزاری این انتخابات باقی مانده و هشت مارس هم فرا رسیده، اما نه خبری از “طرح مطالبات زنان از کاندیداهای ریاست جمهوری” است و نه نشانی از تلاش زنان برای شکستن سد “رجل سیاسی”.

این سکوت ناشی از چیست؟ آیا فعالان زن از طرح مطالباتشان به سیاستمداران خسته و دلزده شده‌اند و تلاش‌هایشان را در جهت دیگری متمرکز کرده‌اند؟ آیا فضا در داخل ایران مناسب برای طرح مطالبات زنان نیست؟ آیا مسئله مشارکت سیاسی زنان دیگر جزو اولویت‌های فعالان زنان نیست؟

واقعیت این است که امسال از فضای انتخاباتی سال‌های گذشته مثل ۱۳۸۴، ۸۸ و ۹۲ خبری نیست. در سال‌های قبل دو ماه قبل از انتخابات ائتلاف‌های زنان برای طرح مطالبتشان شکل گرفته بود، مسئله “رجل سیاسی” و بحث بر سر تفسیر آن در رسانه‌ها و میزگردها آغاز شده بود و خلاصه فضا فضای انتخاباتی بود. امسال اما سکوت همه‌جا را در بر گرفته است.

یکی از فعالان زن داخل ایران که نخواسته نامش فاش شود (شاهدی بر فضای سخت و بسته داخلی) در این باره با ما گفت‌وگو کرد و از تشکیل گروه‌ها و هسته‌هایی در میان زنان سخن گفت که “هنوز رسانه‌ای نشده‌اند” و البته شاید تا درازمدتی هم نشوند.