وضعیت آلودگی هوای تهران، مشهد، اهواز، سیستان و بلوچستان، البرز، یزد، قم در مرز خطرناک

70
وضعیت آلودگی هوای تهران، مشهد، اهواز، سیستان و بلوچستان، البرز، یزد، قم در مرز خطرناک
وضعیت آلودگی هوای تهران، مشهد، اهواز، سیستان و بلوچستان، البرز، یزد، قم در مرز خطرناک

 وضعیت آلودگی هوای تهران، مشهد، اهواز، سیستان و بلوچستان، البرز، یزد، قم در مرز خطرناک است.

طبق مصوبه کمیته اضطرار آلودگی هوای مشهد و در پی تداوم آلودگی هوا، تمامی فعالیتهای آموزشی و مدارس مشهد روز پنجشنبه ۷دی ماه تعطیل اعلام شد.

 روابط عمومی استانداری البرز اعلام کرد به‌دلیل آلودگی هوا، تمام مراکز آموزشی و ادارات استان به جز برخی مراکز خدمات رسان روز پنجشنبه ۷دی تعطیل است.

توفان و آلودگی هوا در استان سیستان و بلوچستان روز چهارشنبه ۹۸نفر را راهی بیمارستان کرد. یکی از مسولین ستاد بحران در این استان گفت:‌ توفان گرد و غبار در استان سیستان و بلوچستان که از روز سه‌شنبه آغاز شد، روز چهارشنبه‌ شدت پیدا کرد و میزان ذرات آن به ۹۶۹میکرو گرم در متر‌مکعب رسید. وی افزود:‌ هوای این استان روز چهارشنبه به شش و نیم برابر حد مجاز است که شعاع دید در برخی از این مناطق به ۳۵۰متر رسید.

وی گفته است  شهرستانهای زابل، هامون، هیرمند، نیمروز و ذهک درگیر این توفان بودند.

 اهواز طی ساعتهای گذشته آلوده‌ترین کیفیت هوا را در میان مراکز استانها داشته و مردم این منطقه در شرایط خطرناک تنفس کردند.

بنا‌ به این گزارش شاخصهای آلودگی هوا در اهواز، یزد و قم بیشتر از حد انتظار بوده و به همین اساس اهواز با شاخص بالاتر از عدد ۳۰۰ در شرایط خطرناک برای همه افراد قرار گرفت.

میزان غلظت گرد و خاک در اهواز در روز دوشنبه ۴دی به ۴۶برابر حد مجاز رسید و سبب تعطیلی مدارس و ادارات در ۷شهر خوزستان گردید.

یک تهرانی: در میدان ونک راه می‌روم، ساعت ۴ عصر است.

تهران به معنای واقعی کلمه، یعنی آنچه در کتاب‌ها خوانده‌ایم و در فیلم‌ها دیده‌ایم، آخرالزمانی بود. آدم‌ها در ژله‌ی کدری از دود و آلودگی راه می‌رفتند تا خودشان را به خانه‌هاشان برسانند، بی‌صدا، عجول، با ماسک سفیدی بر دهان. از کنار هم می‌گذشتند و با چشم‌هایی بی‌روح به هم خیره می‌شدند؛ با این سوال در ذهن‌شان که «تو چطور هنوز زنده‌ای؟» قبل‌تر خوانده بودم که بالاترین مقام مسوول، گفته بود کاری از دستمان ساخته نیست، باید دعا کنیم باد بیاید.

«ما چطور هنوز زنده‌ایم؟» از خودم پرسیدم، و پاسخ را از چشمان عابران پیاده‌روی میدان ونک خواندم: عادت. ما عادت کرده‌ایم، نه به زندگی، که به زنده ماندن؛ حتی اگر هوایی برای نفس کشیدن وجود نداشته باشد.

ما عادت کرده‌ایم به دروغ، فریب، خشم، تحقیر و استیصال.

ما زنده‌ایم چون بدن آدمیزاد حتی پس از مرگ روح هم می‌تواند به حیات خود ادامه دهد: نفس بکشد، آب بنوشد، غذا را تجزیه کند، خون را در رگ‌ها بچرخاند و باقیمانده‌ی سموم و تفاله‌ها را دفع کند. اما زندگی؟ سرخوشی شنیدن آوازی خوش در کوچه‌ها؟ شوق تماشای دخترکی که شاد و بی‌خیال با لباس‌های رنگی بر سنگفرش خیابان می‌رقصد؟ قدم زدن زیر رگبار بی‌دریغ باران پاییزی؟ شنیدن صدای قهقهه‌ای ناگهانی از ته دل؟

امید به این که امشب بخوابیم و فردا صبح باد بیاید و روز بهتری باشد؟

اما آیا داریم زندگی می‌کنیم؟

گمان نکنم.

تلگرام ما

https://t.me/Iran_news_ajancy